Heb je het gehoord? A24 neemt Hollywood over. Mogelijk de wereld. Het indiebedrijf dat zichzelf aanvankelijk op de markt bracht als de scherpe underdog, is uitgegroeid tot een pijler/laatste bastion van extra-Marvel-films. Het is niet langer zo smerig, de bende cinefielen die waarschijnlijk achter je nieuwste favoriet zit, neemt namen aan en sluit deals.
Het productie- en distributiebedrijf erachter Marty Supreme En Ik zag de tv-gloed –twee films die op deze site al op maat gemaakte leeslijsten hebben gekregen—gaat nergens heen deze zomer. Maar Jij misschien. Dat betekent dat je een boek wilt.
Dit is wat je vervolgens moet lezen, gebaseerd op je favoriete A24-film. Op het strand, in de trein, etc.
Als Het dramaDan van Marie Ndiaye Mijn hart sloot zich in.
Dus ik begrijp dat je de mysteries verontrustend en vooral psychologisch vindt, en dat je gehechtheden onzeker zijn. Hallo dan aan de Franse schrijfster Marie Ndiaye, die ervan houdt geweld en alledaagsheid met elkaar te verenigen. Dit boek over een koppel in een complexe crisis creëert een gevoel van politieke vervreemding Het drama danst eerlijk gezegd rond.
Als Als ik benen had, zou ik je schoppendan die van Amy Herzog Maria Jane.
Er is een geweldige, robuuste literatuur over nieuwe moeders op het randje. Maar weinig romans die ik ben tegengekomen, vangen de angst en vermoeidheid op die uniek zijn voor het opvoeden van een klein persoon met buitengewone behoeften.
Herzog’s toneelstuk over de Pulitzerprijs-finalist gaat diepgaand en onverschrokken over deze ervaring. Net als het gezicht van Rose Byrne in deze film.
Als Materialistendan die van Mariam Rahmani Vloeistof.
Ervan uitgaande dat je van je moderne liefde houdt met een vleugje koperspijker, zou deze roman, die een promovendus volgt die op een meedogenloze zoektocht gaat om rijk te trouwen, die praktische dorst moeten lessen.
Maar echte rationalisten, pas op; net als in je favoriete A24-film, kan liefde hier krachtiger blijken te zijn dan het eindresultaat.
Als Het spijt me, schat, dan die van Emily Labarge Hondendagen.
De memoires van Labarge gonzen momenteel rond een heleboel prachtige waterkoelers. De romanschrijver Catherine Lacey prees dit boek vandaag in een Substack-brief.
Een weloverwogen werk over trauma en de culturele en psychologische gevolgen ervan, Hondendagen is de poging van een intellectueel om geweld te combineren met de drang om erover te schrijven. Erg Sorry-gecodeerd.
Als Vriendschapdan die van Wayne Koestenbaum Mijn geliefde de rabbijn.
Oké, luister naar mij met deze. Vriendschap was een tedere, absurde weergave van een eenzijdige, quasi-platonische verliefdheid. Hoewel Koestenbaums roman beslist nieuwsgierig is naar het psychoseksuele aspect van obsessie, zijn de kernthema’s – en een zekere vrolijke oneerbiedigheid – consistent in beide teksten.
Alleen in dit geval? Paul Rudd is de rabbijn.
Als De brutalisten vervolgens die van Claire Messud Deze vreemde, bewogen geschiedenis.
Ik zou een tiental deurstoppers kunnen aanbevelen die goed zouden passen bij deze film over een vluchteling die goede en dan slechte dingen maakt in zijn onwelkome adoptieland. Maar ik denk aan de geschiedenis van Claire Messud vanwege de belangstelling voor lastige erfenissen.
Na drie generaties van de familie Cassar die worstelen met wat het betekent om uit het kolonialisme te komen en deze te dragen, heeft deze roman werkelijk nieuwe dingen te zeggen over de oorsprongsverhalen die families zichzelf vertellen.
Als Vorige levens, dan die van Aisha Muharrar Geliefde.
Muharrar is vooral een televisieschrijver achter enkele van je favoriete sitcoms. Haar debuutroman is een welkome aanvulling op de canon Onopgeloste zaken met ex-vriendjes.
Net als het meesterwerk van Celine Song, Geliefde duidt op een dubbelzinnig verlies. En stelt ook de vraag, hoe rouwen we om de mensen met wie we waren andere mensen?
Als Janet Planeet, dan die van Helen Garner De Kinderbach.
Het is Helen Garner-maand in mijn huishouden. De Australische koningin van de koel observerende Bohemen is een van mijn favoriete ontdekkingen voor 2026. Zoals de warme, weelderige eerste speelfilm van toneelschrijfster Annie Baker, De Kinderbach draait om een dromerige moeder wiens leven op zijn kop wordt gezet door de verschijning van een losbandige schurk.
Maar beschrijven is dit verkleinen. Ik moet erop aandringen dat u mijn woord gelooft.
Als De uitnodigingdan Erin Somers’ De tienjarige affaire.
Ik hield van vangen De uitnodiging dit weekend. De seksfarce van Olivia Wilde roept Edward Albee op (Wie is er bang voor Virginia Woolf?) en binnenlandse satires uit de jaren 70, zoals Bob & Carol & Alice & Ted.
Maar vanwege de ultramoderne behandeling van beide (spoilerwaarschuwing) kinky seks en de plek waar verlangen en huiselijkheid samenkomen, is er geen betere vriend dan de sluwe roman van Erin Somers over twee koppels die elkaar maar niet kunnen verlaten.
Als de Heks, dan die van Magda Szabo De deur.
Dit is een op vibraties gebaseerd als/dan. Want Szabo’s freaky, compacte meesterwerk is dat niet expliciet over heksen. Het is gewoon voelt behekst. Hoewel zoals De heks-In de film gaat deze vreemde, schokkende verrukking over het lot van oudere vrouwen in een onherbergzaam klimaat.
Als Over hoe je een parelhoen wordt, dan die van Oyinkan Braithwaite Mijn zus, de seriemoordenaar.
Dit is een reparatief leesadvies. De film van Rungano Nyoni ging over de stralende erfenis van een gewelddadige man. Maar de wrange, prachtige roman van Braithwaite schetst een wereld waarin gewelddadige mannen worden aangepakt… soms door een bepaalde zuster.
Beide kunstwerken zijn slim, grappig, verrassend en vreemd over de manier waarop vrouwen met onmogelijke omstandigheden omgaan.
Als Minari, Van Ayad Akhtar Amerikaanse derwisjen.
De lieftallige Minari volgt de uitzending van een Zuid-Koreaanse familie naar het platteland van Arkansas in de jaren tachtig. Deze debuutroman volgt een Pakistaans-Amerikaanse familie die door hetzelfde tijdperk in Milwaukee reist.
Akhtars quasi-autobiografische roman observeert, net als de film van Lee Isaac Chung, van dichtbij een jeugd vol verslindende liefde en culturele spanningen.
Als Dame Vogeldan die van Colson Whitehead Sag haven.
Vanwege de evocatie van een slimme, vroegrijpe tiener met grootse waanvoorstellingen en plannen, en vanwege de warme, zomerse voorliefde voor de gouden jaren, denk ik dat fans van Gerwigs eerste solofilm zullen genieten. Sag haven. Whitehead contempo-realisme bijenkorf, monteren!
Maar omdat de Dame het verdient, zal ik u met een geweldige smaak achterlaten met een bonusaanbeveling. Van Lily King Schrijvers en geliefden zou over twintig jaar wel eens over Christine kunnen gaan.
Veel lees/kijkplezier!
