We hebben de ziel uit het gebouw verbannen: over AI, spiritueel leven en duurzame schrijfpraktijken

De literaire wereld stelt eindelijk een vraag die zij al jaren ontwijkt: wat kan een menselijke schrijver doen wat kunstmatige intelligentie niet kan? De antwoorden neigen rond technische en persoonlijke aspecten van schrijven, zoals stem, geleefde ervaring en emotionele nuance.

Maar onder alle gesprekken die plaatsvinden schuilt een woord dat de hedendaagse literaire cultuur zorgvuldig heeft vermeden: ziel. AI kan elk boek in een bibliotheek opnemen en onze syntaxis naar ons terugspugen. Het kan niet verlangen naar iets dat het niet kan noemen, of een vader treuren die het niet heeft liefgehad en verloren. Het kan niet in stilte blijven zitten totdat de stille eenzaamheid verandert van verveling in betekenis. Dat is het domein van de ziel. In het tijdperk van AI is de ziel van de schrijver het enige dat niet kan worden gerepliceerd, en we hebben niet de noodzakelijke infrastructuur gebouwd om daarvoor te zorgen. De meeste mensen vinden het niet eens prettig om het te erkennen of erover te praten.

Ze gebruiken taal om ruimtes te betreden waar mysterie blijft hangen en nodigen anderen uit om zich daar bij hen aan te sluiten.

Een paar dappere boeken en tijdschriften zijn dit hardop gaan zeggen, met het argument dat het innerlijke leven van de schrijver geen luxe is, maar de bron van de diepgang van elk artikel en de originaliteit van elk essay. Toch is er een verschil tussen het hebben van een handvol boeken en een kleine stapel tijdschriften op een plank en het hebben van robuuste structuren die daadwerkelijk de ziel van werkende schrijvers ondersteunen. We laten ambacht niet aan het toeval over; we bouwen er MFA-programma’s, conferenties, subsidies en residenties omheen. We laten loopbaanontwikkeling niet aan het toeval over; we organiseren panels over publiceren, geld en marketing. Als het gaat om het innerlijke leven van schrijvers; we kijken echter meestal weg en hopen dat mensen er zelf achter komen. Tijdens een daglange bijeenkomst van meer dan 120 schrijvers uit het Zuiden die ik afgelopen mei in Birmingham, Alabama bijwoonde om te bespreken ‘wat schrijvers nodig hebben’, werd in geen enkele presentatie, sessie of paneldiscussie iets vermeld dat verband hield met de ziel.

Het is begrijpelijk dat velen gesprekken over het spirituele leven vermijden. Religie heeft velen schade toegebracht; mensen zijn bang voor bekering; zielstaal kan vaag of uitsluitend klinken; De literaire cultuur waardeert het seculiere en intellectuele. En hoewel christelijke uitgeverijen en conferenties soms openlijk over de ziel van de schrijver praten, zijn die ruimtes opgebouwd rond specifieke overtuigingen en niet bedoeld voor de boeddhistische dichter, de agnostische romanschrijver of de schrijver die de kerk heeft verlaten, maar niet voor het verlangen. Seculiere ruimtes hebben de ziel uit het gebouw verbannen. Religieuze organisaties hebben de afmetingen van elke kamer verkleind.

Dichters en romanschrijvers – ik denk onder meer aan Toni Morrison, Adam Zagajewski, Kaveh Akbar en Jamie Quatro – die in de diepere wateren van de ziel waden, vereisen niet van hun lezers dat ze een specifiek geloofsbelijdenis of een checklist met overtuigingen ondertekenen om op zinvolle wijze met hun gedichten en verhalen om te gaan. Ze gebruiken taal om ruimtes te betreden waar mysterie blijft hangen en nodigen anderen uit om zich daar bij hen aan te sluiten. Maar als het tijd is voor een schrijver om zijn eigen ziel en zijn spirituele onzekerheden over de impact van AI te onderzoeken, kunnen ze vaak nergens terecht.

De behoefte bestond en blijft groeien, terwijl institutionele en industriële steun zich blijft afwenden. Ik ben een spiritueel leidsman die opereert binnen een christelijk kader en regelmatig samenkomt met boeddhisten en agnosten omdat ze nergens anders heen kunnen. Het grootste deel van mijn schrijf- en publicatieactiviteiten vindt plaats binnen de christelijke markt, en ruimte maken voor schrijvers van welk geloof dan ook is voor mij een diep christelijke daad. Maar ik pleit niet voor religieuze programmering in seculiere ruimtes. Ik geloof dat elke schrijver een innerlijk leven heeft dat de moeite waard is om te onderhouden, en dit is een menselijke behoefte, niet een confessionele of leerstellige behoefte.

AI zal verbeteren, maar zal nooit het vermogen ontwikkelen tot oprecht verlangen, verdriet of ethische zelfondervraging.

Op het moment dat AI ons dwingt ons af te vragen wat alleen een menselijke schrijver kan doen, raken Amerikanen steeds meer geïnteresseerd in het innerlijke leven. Uit recente onderzoeken blijkt dat ongeveer vier op de tien volwassenen zeggen dat ze spiritueler zijn geworden, terwijl veel minder mensen zeggen dat ze religieuzer zijn geworden. Jongere volwassenen drijven af ​​van de georganiseerde religie, terwijl ze stevig vasthouden aan praktijken als meditatie, gebed en tijd in de natuur, terwijl een groot deel van de mensen die zich identificeren als ‘Nones’ nog steeds expliciet spirituele activiteiten ontplooit. Het aantal Amerikanen dat zegt dat religie een cruciaal onderdeel van hun leven is en dat ze regelmatig bidden en religieuze diensten bijwonen, is sinds 2020 stabiel gebleven. Deze gegevens komen na een decennialange periode van religieuze achteruitgang in het hele land. Deze bevindingen suggereren dat het publiek voor gesprekken over de ziel niet krimpt, maar zich verschuift van de georganiseerde religie naar meer persoonlijke, improviserende vormen van zoeken.

Terwijl dit allemaal gebeurt, praten de meeste schrijvers niet over de ziel tijdens hun workshops, conferenties of redactievergaderingen. Het resultaat is fragmentatie: het spirituele leven van schrijvers blijft verborgen terwijl ze pitches indienen, deadlines halen en hun platforms opbouwen tijdens werkuren en moeite hebben om ’s nachts in slaap te vallen vanwege de toegenomen angst voor AI en de afnemende mogelijkheden om voor hun kunst betaald te worden.

Op het eerste gezicht lijkt het schrijven misschien prima, maar mensen in de literaire kunsten voelen zich vaak gespleten: spiritueel nieuwsgierig in de privésfeer, professioneel seculier in het openbaar. Die verdeling is niet neutraal. Het put de ziel uit en zorgt ervoor dat creatief werk na verloop van tijd minder authentiek aanvoelt. Het tegenovergestelde van fragmentatie is integratie. Wanneer schrijvers hun hele innerlijke leven in het licht en het bredere gesprek brengen, voelt dat niet alleen beter; het verandert de kwaliteit en diepgang van hun werk. Hun schrijven begint te klinken alsof het van één hele persoon komt in plaats van van verschillende concurrerende ikken.

Praktische oplossingen zouden kunnen bestaan ​​uit literaire conferenties die sessies toevoegen over het innerlijke leven en duurzame creatieve praktijken, MFA-programma’s die optionele cursussen aanbieden over contemplatie en artistieke identiteit, en residenties die de tijd eren als zielsverzorgend, en niet alleen als productiviteit en het aantal woorden. Ik pleit niet voor een vervanging van de huidige ambachts- of carrière-infrastructuur. Ik vraag om soulvolle add-ons.

AI zal verbeteren, maar zal nooit het vermogen ontwikkelen tot oprecht verlangen, verdriet of ethische zelfondervraging. Deze eigenschappen behoren toe aan menselijke schrijvers met een ziel die niet zal floreren als hij onbeheerd wordt achtergelaten. Als we schrijven willen dat alleen mensen kunnen maken, moeten we doen alsof de innerlijke levens van schrijvers er evenveel toe doen als hun output.

__________________________________

Spirituele leiding voor schrijvers: dagelijkse rituelen voor uw schrijfleven door Charlotte Donlon is verkrijgbaar bij Here Below Books.