Als je als kind op de speelplaats speelt, is het spel ‘Mijn vader kan je vader in elkaar slaan’ praktisch een overgangsritueel. Als je opgroeit tot een filmnerd, wordt diezelfde energie gewoon overgedragen op je favoriete personages. Dus moeten we ons natuurlijk afvragen: wie zou winnen in een gevecht tussen twee van de grootste baarden in de fantasy-cinema, Perkamentus of Gandalf? Tussen zijn verplichtingen met betrekking tot het filmschema voor 2026 deelde Ian McKellen zijn mening en eerlijk gezegd vind ik het geweldig.
Eén vocht tegen een Balrog, stierf en kwam terug als een heel andere tovenaar. De andere stond tegenover de Heer van het Duister, waardoor zelfs de gevaarlijkste tovenaars nerveus werden. Het is eigenlijk ieders gevecht, maar gelukkig heeft Ian McKellen nu zijn mening gegeven en zijn antwoord is perfect. Tijdens een recente reader Q&A met The Guardian werd de acteur gevraagd wie er zou winnen in een gevecht tussen Gandalf De Heer van de ringen franchise en Perkamentus van de Harry Potter films. De reactie van McKellen was kort, grappig en uiterst merkwaardig. Hij antwoordde:
Waarom zouden ze in vredesnaam vechten? Maar Gandy zou natuurlijk winnen. De originele tovenaar.
Eerlijk gezegd is dat de hele zaak. Ten eerste trekt McKellen het hele uitgangspunt in twijfel, wat juist aanvoelt. Gandalf en Perkamentus die handen gooien op een magische parkeerplaats voelt spiritueel verkeerd. Dit zijn twee oude tovenaars met gewaden, wijsheid en een zeer specifieke tolerantie voor lastige jonge mensen. Ze zouden pijpwiet, thee of wat voor oudere staatslieden van fantasiedrank dan ook moeten delen als de uitverkorenen eindelijk de kamer verlaten.
Kijk, ik snap het. Perkamentus is niet traag. Hij is krachtig, slim, angstaanjagend wanneer dat nodig is en in staat om zelfs de gevaarlijkste mensen in de tovenaarswereld een ongemakkelijk gevoel te geven. De man heeft aanwezigheid. Michael Gambon en Richard Harris brachten allebei heel verschillende smaken in het personage, en beide versies zouden waarschijnlijk een duel kunnen beëindigen voordat de meeste mensen klaar waren met het zeggen van ‘Expelliarmus’. We krijgen ook een andere kijk op ieders favoriete directeur van Zweinstein wanneer HBO’s boek-naar-scherm-aanpassing van Harry Potter en de Steen der Wijzen verschijnt later dit jaar op het tv-programma van 2026, met John Lithgow met de baard en een halvemaanbril.
McKellen pleit sterk voor Gandalf
Toch is Gandalf Gandalf. Hij is niet alleen een tovenaar met een toverstok en een heel intens kantoor. Hij is een wezen uit de oudere botten van Midden-aarde, een gids, een krijger en een herrezen kracht van kosmische irritatie die naar een Balrog keek en in wezen zei: “Vandaag niet, kelderdemon.”
Dat is de reden waarom McKellen hem ‘de oorspronkelijke tovenaar’ noemt, zo goed werkt. Hij zegt niet letterlijk dat Gandalf ouder is dan elke tovenaar die ooit is geschreven, maar in termen van de popcultuur is hij de blauwdruk met de grote baard. Het personeel. De hoed. Het cryptische advies. De plotselinge krachtflitsen. Als Tolkien ons Gandalf niet had gegeven, is het moeilijk om je een wereld met een Perkamentus voor te stellen.
Om nog maar te zwijgen van de relatie van McKellen met Gandalf die nooit echt is verdwenen. Hij speelde het personage voor het eerst tegenover Peter Jackson De Heer van de ringen trilogie, waarna hij terugkeerde als Gandalf de Grijze De Hobbit films. Nu wordt van hem verwacht dat hij de komende tijd de gewaden en snorharen weer zal aantrekken The Lord of the Rings: De jacht op Gollumwat zijn antwoord ‘Gandy, natuurlijk’ alleen maar harder maakt. De man verdedigt niet alleen een personage dat hij ooit speelde, maar een tovenaar naar wie hij al meer dan twintig jaar steeds terugkeert.
Dat is de energie die zijn antwoord zo leuk maakt. McKellen weet dat de vraag dom is, maar hij begrijpt ook precies wat mensen van hem willen. Een beetje droge verwarring. Een beetje Gandalf-loyaliteit. Een klein vonkje ‘dwaas van een Took’-superioriteit.
Het echte antwoord is natuurlijk waarschijnlijk dat geen van beide tovenaars het gevecht zou willen. Perkamentus zou proberen er doorheen te redeneren, Gandalf zou mopperen over dwazen, en op de een of andere manier zou een groep tieners of hobbits het echte probleem zijn.
