De herfst staat voor de deur, en voor veel bioscoopbezoekers betekent dit dat het tijd is om horrorfilms te kijken om het griezelige seizoen te vieren. Enkele van de beste horrorfilms uit de recente geschiedenis zijn afkomstig van Zach Cregger, inclusief de nieuwe Residentieel kwaad film en de Oscar-winnende Wapens. Niet iedereen is echter fan, en er is één punt van kritiek dat de veelgeprezen filmmaker steeds weer te binnen schiet.
Net als Creggers andere films, Residentieel kwaad is verpletterend aan de kassa. Hoewel ik benieuwd ben naar de aankomende horrorfilms die hij zou kunnen maken, houden sommige bioscoopbezoekers niet van de manier waarop hij komedie in zijn verder angstaanjagende films brengt. In een Reddit-thread over dit onderwerp spraken cinefielen over de neiging van de regisseur om lach en angst in evenwicht te brengen, waarbij één persoon het volgende deelde:
Het is de release, denk ik. Er is iets aan de hand dat al die spanning en angst worden opgebouwd, waarna de ontlading in de vorm van humor komt. Het is niet voor iedereen weggelegd, maar ik geniet er echt van. Vooral in ‘Wapens’ voelde het hele gebeuren vol angst en dan ben je ineens aan het lachen. Het is bijna geruststellend? Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar ik denk dat dit waarschijnlijk een belangrijke reden is.
Persoonlijk denk ik dat de beoordeling van deze persoon precies klopte. De sleutel tot horrorfilms is spanning, en Zach Cregger heeft een manier om met de emoties en verwachtingen van het publiek te spelen door ons te verrassen met komische momenten in zijn horrorfilm. Dit is een cyclus waarin hij met groot succes heeft gewerkt Barbaar En Wapens (beide worden gestreamd met een HBO Max-abonnement) en hij bracht opnieuw het grappige naar het nieuwe Residentieel kwaad film. Helaas houdt niet iedereen zo veel van deze toonverschuivingen als ik.
Een andere commentator heeft een naam gegeven voor het moment waarop Cregger met spanning speelt door middel van grappen in zijn horrorfilms. Ze postten:
Ik ga het een ‘Cregger Moment’ noemen wanneer de film onmiddellijk verandert van horror naar komedie.
The Cregger Moment is een term waar ik me prettig bij voel, en is iets dat we waarschijnlijk mogen verwachten van al zijn toekomstige enge films. Het werd met groot succes gebruikt toen de AJ van Justin Long binnenkwam Barbaaropgewonden over de griezelige kelder die hij ondanks alle duidelijke waarschuwingssignalen in zijn huis aantreft. Voor WapensTante Gladys was grappig… totdat ze haar meer angstaanjagende kant liet zien. In de tussentijd Residentieel kwaad zit boordevol komische beats, vooral Bryans reactie op de monsters uit de film, en zijn onvermogen om goed met een pistool te schieten.
Een andere Redditor pakte deze trend aan door te wijzen op de achtergrond van de regisseur en schreef:
Horror gaat, net als komedie, over het opbouwen en vervolgens breken van spanning. Cregger is in de eerste plaats ook een komische man.
Er zijn punten gemaakt. De roots van Zach Cregger liggen in de sketchcomedy, en hij heeft ook ervaring als sitcom-acteur. Hij gebruikt deze tools in zijn horrorfilms, terwijl hij ook echt angstaanjagende momenten op het grote scherm brengt. Persoonlijk vind ik deze balans heerlijk, maar niet iedereen voelt hetzelfde. Cregger van zijn kant lijkt open te staan voor feedback.
Een andere persoon ging naar het commentaargedeelte om te vertellen waarom hij geen fan is van Zach Cregger als filmmaker, vooral de manier waarop hij komedie in zijn films gebruikt. Ze postten:
Persoonlijk houd ik niet van zijn films. Ik denk dat hij het niet goed genoeg doet en dat hij geen goede schrijver is. Zelfs hij geeft toe dat hij een script niet kan afmaken en dat is buitengewoon duidelijk. Hij doet geen horrorkomedie, hij doet horror DAN komedie in dezelfde film en dat is de verbinding.
Nou, ze hebben zich zeker niet ingehouden. Ondanks hoe enorm succesvol de drie recente enge films van Cregger waren, zijn ze niet voor iedereen geschikt. De mix van komedie en horror lijkt bepaalde bioscoopbezoekers te irriteren, en zij maken hun mening kenbaar. Een andere nee-zegger deelde het volgende:
Ik heb het gevoel dat dit een impuls is die komische beloningen schetst; persoonlijk denk ik niet dat het horrorproductief is in de mate dat Cregger het volgt.
Film is subjectief, en hoewel ik houd van de luchtige lachmomenten in de horrorfilms van Zach Cregger, is niet iedereen het daarmee eens. Als iemand die is opgegroeid op de Schreeuw franchise, waar ook volop gelachen wordt, dit is een balans waar ik persoonlijk op inspeel. Een andere commentator onthulde dat ze zijn films moeten ingaan in afwachting van de unieke toon. Zoals zij het zeggen:
Ik geniet van zijn werken, maar ik moet mijn hersenen voorbereiden op donkere humor in plaats van op horror, anders zou ik een beetje teleurstellen over de manier waarop hij het derde bedrijf van zijn films benadert.
Dit kan een nuttig advies zijn voor bioscoopbezoekers die niet bepaald de unieke toon van de regisseur in zijn horrorfilms waarderen. Op dit punt kennen we de stijl van Cregger, en mensen zouden waarschijnlijk naar nieuwe films moeten gaan in afwachting van het onverwachte… en behoorlijk wat gelach.
Residentieel kwaad is nu in de bioscoop als onderdeel van de filmreleaselijst voor 2026. De recensies van de film waren met grote sprongen hoger dan die van de vorige delen van de franchise, maar het is duidelijk niet voor iedereen weggelegd.
