0
Volg ons
Ik ben het soort De boze doden franchisefan die nooit genoeg kan krijgen van de glorieus met bloed doordrenkte verhalen achter de schermen die nodig zijn geweest voor het maken van een van de beste horrorfilms aller tijden. Maar lang voordat Bruce Campbell de meest sympathieke kin-eerste held van horror werd en een van de beste MCU-cameeën maakte, en lang voordat we de Filmschema voor 2026 voor wanneer de nieuwste inzending in de serie, Kwaadaardige dode branden, eindelijk zou kunnen arriveren, was hij, naar eigen zeggen, ook de belangrijkste stressbal die Sam Raimi gebruikte om de film tot stand te brengen. Ook niet metaforisch, maar fysiek en met stokken.
In Campbell’s memoires Als Chins konden dodenvertelt hij over een van die momenten die te gestoord aanvoelen om verfraaid te worden. Na een brute reeks op het kerkhof sprint hij bergafwaarts, maakt een slechte trede en verdraait zijn enkel zo hard dat hij echt naar beneden gaat. Campbell heeft geen ‘filmpijn’, maar voelt echte, licht-uit pijn. Hij schrijft:
… nadat ik weer een wrede ontmoeting op het kerkhof had gefilmd, rende ik een steile heuvel af, blij dat we de scène hadden beëindigd. Op weg naar beneden raakte mijn voet een wortel en draaide mijn enkel in een richting die lijnrecht tegenovergesteld was aan de manier waarop ik ging. Ik viel op de grond, opgerold van de pijn. Sam en Rob vonden dit bijzonder hilarisch en spoorden mij aan om van mijn stuk te komen – er viel nog meer te schieten. Ik slaagde erin overeind te komen, maar dat was het dan ook. Voordat ik het wist, had Sam een behoorlijk grote stok.
Raimi en Rob Tapert zouden hebben besloten dat dit het perfecte moment was om van zijn blessure een low-budget antropologie-experiment te maken. De Bubba Ho-Tep ster vervolgt:
Wat gaat hij daarmee doen? dacht ik. Toen verscheen Rob met een van zijn eigen kinderen. Ze draaiden om me heen, als een lid van de Amazonestam rond een neergeschoten dier, en begonnen in mijn enkel te prikken. Ik kon niet anders dan lachen om de waanzin van dit alles. Deze verkeerd geïnterpreteerde angst spoorde hen alleen maar aan en ik zat al snel ineengedoken in de hoek van een achterkamer en smeekte – zonder te smeken – dat ze ermee ophielden.
Het relaas van Campbell is op zichzelf al wild genoeg, maar de kers op de taart is dat het mank lopen dat je daarna op de camera ziet geen prestatie is. Het is de echte blessure, vastgelegd tijdens een shoot waarbij blijkbaar geen concept van ‘lichte taak’ bestond.
Dat verhaal geeft ook de hele sfeer van Ash weer De boze doden. Hij is niet alleen doodsbang, hij is lichamelijk gecompromitteerd, voortdurend uit balans en probeert de nacht te overleven terwijl zijn lichaam actief klachten indient. Het voegt een grimmig vleugje authenticiteit toe aan de chaos, alsof de film draait op pure adrenaline en wrok.
En het enkelincident was niet de enige verontwaardiging die Campbell voor de zaak te verduren kreeg. Als het bos hem niet te pakken kreeg, probeerde het bloed het zeker. De Zwarte Vrijdag De acteur beschrijft ook dat hij het voornaamste doelwit was van het plakkerige, stroperige bloed van de film, waarbij hij zo vaak doorweekt raakte dat het aan hem opdroogde als ‘de ingeteelde neef van Super Glue’. Iedereen die ooit pannenkoekensiroop op zijn handen heeft gekregen, weet precies hoe vervloekt dat moet zijn geweest. Stel je nu voor dat de siroop wordt gekleurd, ingesmeerd, herhaaldelijk opnieuw wordt aangebracht en aan de korst wordt overgelaten terwijl je als een lappenpop met de eer van een leidende man door een hut wordt gegooid.
Dit is het deel waar je het beseft De boze doden creëerde niet alleen een horroricoon, maar dankzij trucjes op de set werd er ook een gesmeed. Het lijden van Campbell wordt onderdeel van de structuur van de film, net zoals de hectische camerabewegingen en het halsbrekende momentum dat doen. Het is smerig filmmaken met het ethos van beste vrienden en blauwe plekken, en op de een of andere manier is het een klassieker geworden.
Is het verhaal van de oude Ash-artiest gruwelijk? Absoluut. Vreemd hilarisch? En ja, vooral omdat Bruce Campbell het verhaal nog heeft kunnen vertellen en het vertelt met die huiveringwekkende charme die je aan het lachen maakt, zelfs als je zweert dat je nooit zou instemmen met “nog maar één opname” in het bos.
Als je zijn oorlogsverhalen in actie wilt bekijken, De boze doden is een van de beste films die momenteel gratis wordt gestreamd. En als je liever naar het meest recente theatrale hoofdstuk springt, Kwaadaardige doden stijgen op is beschikbaar voor iedereen met een HBO Max-abonnement.
